Met het wonen in de haven hebben we onze vrijheid gekocht. Maar het wonen in de haven op onze Wantij is absoluut veel meer dan een juridisch-technische manoevre. Het ritme van de deining van het water en de beweging van eb en vloed met een getijdeverschil van meer dan een meter gaat ook in je hoofd zitten. Het geeft rust en creativiteit. Sommige vrienden vinden het maar niks dat geschommel maar zelf moeten we altijd weer even wennen als we niet aan boord zijn. Het wonen op een schip is meer…. De beperkte ruimte die het wonen op een boot met zich meebrengt vraagt om allerlei aanpassingen in ons denken en in ons gedrag. Ons hele leven hebben we bijvoorbeeld een autonome groei van het aantal boeken om ons heen gehad. Nu hebben we de stelregel dat met de komst van een nieuw boek in onze bescheiden bibliotheek een ander boek moet worden opgeofferd. Met kleding gaat dat op op een zelfde manier. Wat ook zeker van invloed is op onze manier van leven is de techniek om ons heen. Om onder de douche te gaan of naar het toilet is een heleboel techniek nodig. Het water komt uit onze watertank die we vullen in de haven of als het maar even mogelijk is zelf maken met onze watermaker. We maken dan met een watermaker van zout water of rivier water drinkwater. Om het uit de kraan te laten stromen is een pomp nodig die het water uit de tank door de kraan laat stromen. Als dat gebeurt gaat er automatisch weer een pomp aan het werk om het naar een vuilwatertank te pompen. Vervolgens is er weer een andere pomp nodig om die tank te legen.
Als we het over de geneugten aan boord hebben moet ik zeker ons uitzicht niet vergeten. Onderweg als we varen op zee of in de Zeeuwse stromen als we voor anker gaan, maar ook op onze vaste stek in de Veerhaven. Voor ons, in de Veerhaven hebben we een prachtig uitzicht op de rivier. Dat uitzicht verandert constant. De invloed van zon, wind, het getij maar ook de voorbij varende schepen in combinatie met de geur van het brakke water hebben een indringende werking op onze geest. Aan de ander kant van onze boot hebben we de wal. Aan de onderkant van de wal groeit een prachtige getijdenflora, die het waard is om beschermd te worden. In het voorjaar kleurt het geel van de spindotters, gele lis en moeraswederik. Geleidelijk, met het verstrijken van de seizoenen verschiet de walkant van kleur door eerst de witte moerasspiraea dan naar blauw en paars van de watermunt en de kattestaarten. De bovenkant van de wal is echt het centrum van de stad. Om half negen loopt er een leger aan gestreepte pakken van juristen uit de omliggende kantoren, de spijkerjacks van de ontwerpbureau’s, de vrolijk gekleurde hoofddoeken van de vrouwen op weg naar het Marokkaanse consulaat en de bonte kleding Afrikaners en Surinaamse Nederlanders die vanuit Zuid de fiets- en voetgangerstunnel nemen op weg naar school en werk in het centrum van de stad.
Dan heb je nog de mensen in de haven, de bootbewoners of laat ik hen liever het havenvolk noemen. Dat is een bonte verzameling van individualisten. Alle bewoners in onze haven wonen op een boot die klassiek, zeilend en zeegaand is. Daardoor vormen al die individualisten een gemeenschap in de haven. Het is “wij” in de Veerhaven en “zij” de anderen op de vaste wal. Alle bootbewoners hebben een passie voor varen en de liefde voor hun klassieke schip gemeen. Het meeste werk aan het schip gebeurt door de mensen zelf. De beroeps-charteraars uit noodzaak omdat het hard werken en sappelen is om het hoofd boven water te houden en de andere bootbewoners omdat het onderhoud aan een boot nu eenmaal vele malen duurders is dan bijvoorbeeld het onderhoud aan een huis. Wat zeker ook een rol speelt is veiligheid. Als je op zee vaart ben je op je zelf aangewezen – ook bij pech- Als je aan je schip werkt wordt het schip als het ware je tweede huid en weet je precies wat je moet doen bij pech of bij voorbeeld slecht weer.
VERHALEN
OP ZOEK NAAR DE GRENZEN VAN EUROPA
Reizen doe je met je hoofd en met je hart , of je nu ver weg weg gaat of dicht bij huis blijft.
Waar we ook zijn op de wereld, we zijn altijd dicht bij huis. Reizen is onze bestemming geworden.
Na het reizen met je hoofd en met je hart komt het meer fysieke deel van de reis, met je lichaam dat zich verplaatst of het nu met de benenwagen is of een ander vervoermiddel.
Wij hebben in 2004 ons huis, met de fundering vastgeklonken in de Rotterdamse klei, ingewisseld voor mobiel. Onze motorsailer Wantij en een camper, onze bus, zijn nu ons thuis. Waar we dus ook zijn op de wereld, we zijn altijd dicht bij huis.
Soms is die drang om maar onderweg te zijn wel lastig. Overheden bijvoorbeeld hebben zo’n levensstijl liever niet. Je moet ergens ingeschreven staan. Soms moet dat voor de belastingen, om te mogen stemmen bij verkiezingen of voor verzekeringen en nog allerlei andere verplichtingen. Er zijn, behalve nomaden, veel mensen die zich daar niets van aantrekken en gewoon maar zwerven. Ook komen we mensen tegen die zich bij hun kinderen in laten schrijven of hun huis aanhouden.
Wij hebben dat opgelost door een aantal vierkante meters water te huren in een haven in het Scheepvaartkwartier in Rotterdam en ons daar als inwoner van Rotterdam op onze kotter Wantij in te laten schrijven. Dat gaat merkwaardigerwijs dan weer wel.
In deze haven hebben we een echte brievenbus, maar papieren post proberen we tot het minimum te beperken. De havenmeester of onze buren in de haven legen de brievenbus en kijken of er belangrijke of kwaadaardige post tussen zit. Internet, mobile telefoon en electronisch bankieren blijken in de praktijk prima te voldoen.
Het is overigens nog niet zo lang geleden dat een vast adres noodzakelijk is om mee te mogen tellen in onze samenleving. Heel lang, tot 1994, was er een mogelijkheid voor de reizende en trekkende bevolking om je in te laten schrijven bij 't centraal persoonsregister. Dat bood voor woonwagenbewoners, zeevarenden of binnenvaart schippers toch de mogelijkheid om zich Nederlander te noemen en om b.v. over een paspoort te beschikken. Een andere mogelijkheid is nog steeds het gebruik maken van een briefadres. Onder die titel briefadres kun je je in laten schrijven bij familie of vrienden. Op een briefadres woon je niet maar je bent er wel bereikbaar. Maar vooral ambtenaren en allerlei overheidsinstanties hebben het daar moeilijk mee.
Ons andere huis is wat de Engelsen zo mooi zeggen ons mobile home, kortweg onze bus. Onze vorige bus was een 4 wheeldrive Landrover Defender, die reisde met ons en de Wantij mee in Spanje en Portugal. Van havenplaats naar havenplaats om van daaruit het binnenland te verkennen en niet te vergeten vogels te kijken. Het is een heel speciaal gevoel om met het openbaar vervoer je auto op te halen en naar de volgende havenplaats te rijden. Dat was en is het plan ook voor ons volgende te bezoeken land Marokko. In Spanje en Portugal hebben we op die manier een jaar gewoond. Onze 4 wheeldrive hebben we verkocht, onze comfortabele bus is ervoor in de plaats gekomen.
Over een of twee jaar pakken we de combinatie boot/bus weer op. We wonen nu weer op onze vaste plek in de haven van Rotterdam op onze Wantij en zijn onderweg met onze bus.
Maar goed, ons woonadres is 110 m2 getijdewater, tussen 2 meerpalen en een stukje steiger. Als we met de Wantij zwerven blijft dat stukje rivier gewoon ons formele woonadres.
